لا به لحاظ الحال ايضا : يعنى « لا ان يكون السّلب صحيحا به لحاظ الحال ايضا » و مقصود از « الحال » زمان نطق مىباشد . ان يقال انّه ليس بمضروب : ضمير در « انّه » به مضروب يا ذاتى كه ضرب بر او واقع شده برمىگردد . بل كان : يعنى « بل كان مضروبا » . الثالث : يعنى وجه سوّم براى قول به وضع مشتقّ براى اعمّ . استدلال الامام ( ع ) : متعلّق كلمهء « استدلال » كلمهء « بقوله » بوده كه در سطر بعدى مىآيد . تأسّيا بالنّبى ( ص ) : كلمهء « تاسّيا » يا حال است براى « استدلال الامام » يا صفت است براى مفعول مطلق محذوف يعنى « استدلال الامام ( ع ) استدلالا تاسّيا الخ » كما عن غير واحد من الاخبار : يعنى اين معنا كه استدلال امام ( ع ) باشد در اخبار زيادى نيز وجود دارد . بقوله الخ : اين جار و مجرور متعلّق به كلمهء « استدلال » مىباشد . من عبد صنما او و ثنا : ضمير فاعلى در « عبد » به من موصوله برگشته و فرق بين صنم و وثن آن است كه وثن به بتهايى كه از سنگ و چوب تراشيده شده و مورد پرستش قرار گرفته اطلاق مىشود ولى صنم اعمّ از آن است . يعنى هم شامل اين بتها و ساير چيزهايى مثل خورشيد و ستارگان و غير اين‌ها كه مورد پرستش واقع مىشده نيز اطلاق مىشود . هرچند در بعضى از كتب لغت هريك به ديگرى تفسير شده است . للمنصب الامامة و الخلافة : جار و مجرور متعلّق به « عدم لياقة » مىباشد . تعريضا به من تصدّى لها : ضمير در « تصدّى » به من موصوله و در « لها » به خلافت برمىگردد . توقّف ذلك : مشاراليه « ذلك » استدلال امام ( ع ) به آيهء شريفه مىباشد . و الّا الخ : يعنى « و ان لم يكن المشتقّ موضوعا للاعمّ » . لانقضاء تلبّسهم بالظّلم و عبادتهم للصّنم : ضمير در « تلبسهم » و « عبادتهم » به « من